گر دوست آیینه ست ؛ به آیینه گی قسم !

 

--- 1 ---

 

دلم گرفته ازین آسمان ، کجا بپرم
که زهرِ مار نباشد به کاسه های سرم

نمانده هیچ که از فرطِ درد و در به دری
که از جهان خودم جاودانه در گذرم 

شده زمانی که تف کرده ام به زندگی و
به لحظه های تبِ عاشقانه ی پدرم

به دانه دانه ی گندم به دانه دانه ی سیب
به خاطراتی که عمری نموده در به درم ↑

پرنده ایست اگر شعر ؛ واژه ها گرگ اند
برای شعر خودم سقفی از کجا بخرم ؟


دگر هوای من و حال زندگی خوش نیست
بگو کجای جهان لحظه ای پناه ببرم ؟


 

--- 2 ---

 

من پُر از زمستانم در تنم غمی جاریست
حاصلم از این سرما صد جهانِ بیماریست

وقتی که می اندیشم ذره ذره تشویشم
در نهایتِ جانم عالمِ گرفتاریست

من افقِ خونینم مرثیه به لب دارم
در غروبِ چشمانم محفلِ عزا داریست

تو زبان دریایی من عقوبتِ گندم
در کشاکشِ گوشم خجلتِ گنهکاریست

وقتی از تو میخوانم خنده کرده می دانم
خوابِ باتو بودن ها خاطراتِ بیداریست

عاشق لبت هستم منطقِ غزل دارم
بر دهانِ خونینم سنگ های بسیاریست

من پر از زمستانم برف بر سرم دارم
آدمانِ برفی را زنده بودن اجباریست !!


 

--- 3 ---


          

پرپر شدم چنان که پرم را کسی ندید
شب ناله های مختصرم را کسی ندید

مُردم ، به روی دفتر من واژه ای نماند
مُردم و شعرِ بی پدرم را کسی ندید

هی زل زدم به آیینه و صورتِ خودم
چشمانِ بی حیای خرم را کسی ندید

آن گونه بغض و گریه گلوی مرا برید
که سالهاست ردّ سرم را کسی ندید

که سالهاست ردّ سرم ... نه ! نگو ... نگو
شمشیر های دور و برم را کسی ندید


گر دوست آیینه ست ؛ به آیینه گی قسم
که سالهاست چشم ترم را کسی ندید.

/ 0 نظر / 50 بازدید