یکدانه سیب سرخ

دنگ... دنگ... دنگ...

تندیس بی خیالی آدم شکسته شد

                      یکدانه سیب سرخ  

                       ازبرج عاج کاخ اهورایی حوا،

                                  افتاد برزمین.

آدم به حکم سادگی آن دانه راچشید

پنداشت کاین بهشت خدا جمله زآن اوست

هرگزغمی نداشت

  اوغم نمی شناخت

        بایدکه میشکست،

             بایدکه میگداخت.

 

    دنگ... دنگ... دنگ...

     آدم بدام زلف حوا اوفتاده بود

     هرگززباغ سبزحواگل نچیده بود

      اوکی ،کجا برای خودش جفت دیده بود؟

          اوسوخت باحوا

              اوساخت باحوا

                  بایدکه میشکست،

                       بایدکه میگداخت.

   دنگ... دنگ... دنگ...

اینک تمام روی زمین غرق درگناه است

                    انسانیت هنوز،

                    درشرق ،درشمال

                        درغرب ،درجنوب

                             درمانده بی پناه است.

 

دنگ... دنگ... دنگ...

تندیس بی خیالی آدم شکسته شد.

او"قصه" رابدست خودش کشت کرده بود

هم اوبدست خود،

/ 2 نظر / 11 بازدید
شهرآشوب

در زندگی مرد روزهای هست که بی وجود زن میگذرد درین حال دلی که ز عشق تهی است همچون پرنده ی سرگشته ای است که برسر هردرخت دربن هرشاخساری در اندیشه ی آشیانه است اما پرنده ی رمیده دلی که همواره در آرزوی کلستانهای عشق پرواز میکند آیا به آسانی میتوان در میان شاخ و برگ هردرخت و دربن هرشاخساری آشیان کند . میدانی من خستگی رابیشتر از خود در تو دیده ام و اکنون این باور توست که میراندم اما بارها گفته ام مرا تاب بی وفایی نیست نیست بازهم خستگی نگاهت و بی مهری من بهم آمیخته اند و جدایی را به باوراهای ما تجویز میکنند

Princez

neveshtehat besyar ghashang va jaleb hast, mamnonam ke be man ham sar mizani