تو اینجا پای دربندی

توای انسان،

ای عمق به ظاهرهیچ !

وجدانم نیارد دیدنت راتاب دردامان نومیدی.

کجاخواهد توانی رفت؟

چسان خواهد توانی ماند؟

چگونه کوله باردردهایت را،

                   بسوی جاده های سبزخواهی برد؟

درینجا سقفها ناخواسته کوتاه اند

                       وجابلسای کاخ آرزوهایت ،

                              بجزپندارواهی نیست.

تو ای انسان

        ای آزادگی؛

        باران اشکِ خفته درچشم خمارآلوده ی هستی!

دلت راخارهای آهن وپولادشهرناامیدی ها،

نگاهت راغبارجاده های سرد بی مهری،

تنت را سایه های ابرهای غصه ی کوچیدن جانت،

                                         چه نامردانه آزردست

                                                            -ای تنها-

                                                          کجاخواهد توانی رفت؟

تواینجا پای دربندی

"وکوه حسرت وافسوس برتوسایه افکندست"

"توراباتیره گیهای غروب واپسین شام زمستان"

"سخت پیونداست"

تواینجا خاک خواهی شد،

وروزی بادهای سرد پائیزی ،

غبارت را،

به جابلسای کاخ آرزوهای توخواهدبرد

چقدربیچاره خواهی بود؟

چقدربیهوده خواهی خواند؛

             ای عمق بظاهر هیچ !؟

/ 2 نظر / 17 بازدید
so

باید امشب چمدانی را كه به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد بر دارم و بروم...

مریم

من تهی ازخویشم تو بمن وسوسه آموز که پرباز کنم [دلشکسته][گل][قلب]