شهرآشوب

هرچه زندانی کنی بازم کبوتر می شود.

نعمت الله پژمان — Wed, 11 Apr 2012 09:56:56 GMT

و سلامی بعد از اینهمه دوری و دلتنگی...

به " او " که با دلی مملو از عشق می آید و با دست تهی از هیچ بر می گردد ...

گلم ! قصیده ی مویت اگر کتاب شود
همیشه حالِ غزل های من خراب شود

مرا به راز و نیاز و غمِ نماز چه کار
اگر انیسِ شب و روزِ من شراب شود

برو تواتر دردِ مرا به کوه بگو
که وقت خواندنش خود به خود جواب شود ؛

شبیه برفِ زمستانِ سالِ پار ،تنی ست
که از نظاره ی رویت سوارِ آب شود

مرا به سیخِ سم آلودِ مژه هات بکش
که از حرارتِ چشمت دلم کباب شود

××××

بر مرگم اگر راضی شدی دور ترم کن

تب کردی اگر از همه رنجور ترم کن

لب هایت اگر طعمِ مرا خوب چشیدند

در کوزه بیاندازم و انگور ترم کن

ای شعله ی پنهان شده در ذاتِ زبانم

بگشای درِ کندو و زنبور ترم کن

ابر آمده ، باران و تگرگ آمده این بار

با زخمه ی دیوانگی، تنبور ترم کن

می خواهی اگر که غم دل با تو نگویم

معذورم و معذورم و معذور ترم کن

×××

بیش ازین آشفته می خواهی اگر خواب مرا

اندکی وا کن گرهِی روحِ بی تابِ مرا

هرچه زندانی کنی بازم کبوتر می شود

در دلِ دیوار سنگی عکسِ بی قابِ مرا

کور خواهد کرد روزی انعکاسِ چشم هات

چشم های خسته از هر چیزِ مردابِ مرا

بعد ها وقتی که برگردد ورق حس می کنی

باد خط می زد شب از دیوان تو بابِ مرا

حتمن آزرده ست سنگی استخوانِ آب را

موج بر هم می زند رویای مهتابِ مرا

و تا درود ...

گر دوست آیینه ست ؛ به آیینه گی قسم !

نعمت الله پژمان — Sat, 14 Jan 2012 17:14:21 GMT

--- 1 ---

دلم گرفته ازین آسمان ، کجا بپرم
که زهرِ مار نباشد به کاسه های سرم

نمانده هیچ که از فرطِ درد و در به دری
که از جهان خودم جاودانه در گذرم

شده زمانی که تف کرده ام به زندگی و
به لحظه های تبِ عاشقانه ی پدرم

به دانه دانه ی گندم به دانه دانه ی سیب
به خاطراتی که عمری نموده در به درم ↑

پرنده ایست اگر شعر ؛ واژه ها گرگ اند
برای شعر خودم سقفی از کجا بخرم ؟

↓
دگر هوای من و حال زندگی خوش نیست
بگو کجای جهان لحظه ای پناه ببرم ؟

--- 2 ---

من پُر از زمستانم در تنم غمی جاریست
حاصلم از این سرما صد جهانِ بیماریست

وقتی که می اندیشم ذره ذره تشویشم
در نهایتِ جانم عالمِ گرفتاریست

من افقِ خونینم مرثیه به لب دارم
در غروبِ چشمانم محفلِ عزا داریست

تو زبان دریایی من عقوبتِ گندم
در کشاکشِ گوشم خجلتِ گنهکاریست

وقتی از تو میخوانم خنده کرده می دانم
خوابِ باتو بودن ها خاطراتِ بیداریست

عاشق لبت هستم منطقِ غزل دارم
بر دهانِ خونینم سنگ های بسیاریست

من پر از زمستانم برف بر سرم دارم
آدمانِ برفی را زنده بودن اجباریست !!

--- 3 ---

پرپر شدم چنان که پرم را کسی ندید
شب ناله های مختصرم را کسی ندید

مُردم ، به روی دفتر من واژه ای نماند
مُردم و شعرِ بی پدرم را کسی ندید

هی زل زدم به آیینه و صورتِ خودم
چشمانِ بی حیای خرم را کسی ندید

آن گونه بغض و گریه گلوی مرا برید
که سالهاست ردّ سرم را کسی ندید

که سالهاست ردّ سرم ... نه ! نگو ... نگو
شمشیر های دور و برم را کسی ندید

↓
گر دوست آیینه ست ؛ به آیینه گی قسم
که سالهاست چشم ترم را کسی ندید.

من روح ترانه های جنگل بودم .

نعمت الله پژمان — Wed, 28 Dec 2011 16:49:25 GMT

تنهایی بر احوالِ دل بیزاری آورده ست

بیزاری از مهمانی جانِ من آزرده ست

دنیای من دنیای مملو از پریشانی ست

چشمم اگر برهم بخوابد تا ابد مرده ست

کابوس تقصیری ندارد ، او نمی فهمد !

گرگی که از بی دانشی جانِ مرا خورده ست

صبر و تهی دستی و دلتنگی و دل سردی

جز این ها دار و ندارم را کسی برده ست

↓

وقتی سپیدی دانه دانه هرطرف افتاد

زاغِ سیاه پی می برد خیلی سیه چُرده ست

کاشکی یک ذره دلسردی تحمل داشتم

یا که نه از دوست نامردی تحمل داشتم

زخم هایی زشت دیده این دلِ دیوانه ، کاش

آنچه را با من تو می کردی تحمل داشتم

مثلِ برگانی که از بالا نشینی مرده اند

کاشکی خمیازه ی زردی تحمل داشتم

آه بعد از این همه دیوانگی ها ، کاش من

بغض را وقتی که آوردی ، تحمل داشتم !

↓

خیلی آدم هست اینجا ، خیلی آدم های سرد

کاش من هم اندکی سردی تحمل داشتم !!

بی واژه شدم غزل غزل آب شدم

دیشب که به زندگانی پرتاب شدم

من روحِ ترانه های جنگل بودم

در گیرِ شکنجه های مرداب شدم ...

منجی مهربانِ من

نعمت الله پژمان — Fri, 09 Dec 2011 15:34:56 GMT

ابر گرفته دامنم دانه به دانه می چکم

از لبِ تارِ زندگی مثل ترانه می چکم

مثل غروب آتشین ، گوشه ی گیسو بر زمین

از کفِ بادِ مهرگان بر سر شانه می چکم

بعد زبانه می کشم جور بهانه می کشم

صبر نمی توانم و از درِ خانه می چکم

خانه به خانه می روم پشتِ نشانه می روم

بغض رها نمیکند مثلِ بهانه می چکم

منجی مهربانِ بمان ؛ طفره نرو بیا بمان

ورنه چو سارِ بی زبان از سر لانه می چکم

با تیغ خونی ؛ ساکنان شهر آدمخوار ....

نعمت الله پژمان — Thu, 01 Dec 2011 12:57:21 GMT

برای تو که نمی دانی چرا وقتی می خندم این چنین از تهِ دل می خندم و چرا وقتی گریه می کنم این چنین زیاد می گریم . و چرا وقتی باید خوشحال شوم خوشحال نمی شوم ، و چرا گاهی تا این اندازه مشکل پسند و پر توقع می شوم. برای تو که هنوز نمیدانی روی کره ای که با تلاش ها و معجزه ها زندگی انسانِ رو به مرگی را نجات می دهند ؛ باعث مرگِ صد ها ، هزار ها و میلیون ها موجود زنده و سالم می شوند . می دانی ؟؟ زندگی خیلی بیشتر از لحظه ایست ، بینِ وقتی که به دنیا می آئیم و وقتی که می میریم-1. !

وقتی از زمزمه ی تار بهم می ریزی
از درونِ خودت انگار بهم می ریزی

هیچ کس نیست که پژواکِ صدایت باشد
وقتی از نیشترِ خار بهم می ریزی

گاهی با کارد به دنبالِ دلی میگردی
گاهی از دیدنِ بیمار بهم می ریزی

چون درختی به لبِ گور امامت کردی
از بدِ حادثه این بار بهم می ریزی

این چه حالی ست که از خوف و رجا مینالی
مثلِ منصورِ سرِ دار بهم می ریزی

دل بی دغدغه ی باغ بهم می ریزد
وقتی از شانه ی دیوار به هم می ریزی.

رویای آدم برفی ات را ژاله می کارند
تا که جوانه می زنی ، هر ساله می کارند

مانندِ گامِ سرمه ، دَورا دور چشمانت
را ، باد های این حوالی هاله می کارند

تو دامنِ برفی به تن داری و می لرزی
زیر قدم های نحیف ات چاله می کارند

تا که بمیری ، کودکانه مردمِ شهر ات
بر گورِ سردت قصه های خاله می کارند

با تیغِ خونی ، ساکنانِ شهرِ آدمخوار
جغرافیای دامنت را لاله می کارند

↓
دنیا نمکدانِ بزرگی ؛ استخوانت را
چاقو به دستان گرسنه ناله می کارند

پ.ن : اوریانا فلاچی ؛ زندگی ، جنگ و دیگر هیچ

(بدون عنوان)

نعمت الله پژمان — Tue, 22 Nov 2011 18:01:29 GMT

این شعر ؛

پیش از آنکه شعر باشد یک زن بود

برهنه و زیبا

آنچنان که هیچ آغوشی را بر نمی تابید

زن ؛

پیش از آن که یک زن باشد

شعر سپیدِ عاشقانه ی بلند بود

زیبا و سر به راه

آن گونه که هیچ نقدی را بر نمی تابید

و ؛

پیش از آن که حادثه ای از درختی فرو افتد

واژه ها ،

عشق را تجربه کردند !!

(بدون عنوان)

نعمت الله پژمان — Fri, 18 Nov 2011 20:36:35 GMT

------- 1 -------

جنگل طلا پوشید و برگ از دامنم افتاد
یک شاخ زرد از بقچه ی پیراهنم افتاد

بعد از تو که چشم انتظارت سالها بودم
چشمانم از چشم انتظاری از تنم افتاد

بر داشتم گامی که از وهم تو بگریزم
پایم نبود و رفتن از پیرامنم افتاد

من ظاهرن بیدی نهایت لاغری بودم
چون ظاهرن حرف از دهانِ گفتنم افتاد

می خواستم سبزی بدوزم بر لبانم که
باد آمد و از فرطِ لرزه ، سوزنم افتاد

یکباره اره برقی از جنگل جدایم کرد
جانم به یکسو جای دیگر باسنم افتاد.

----- 2 -----

دنیای من مانندِ ابرِ رو به ویرانی ست
آنسوی چشمانِ ترم دریای توفانی ست

در دامنِ چین چین من تا باد می پیچد
حس میکنم هنگامه ی درد و پریشانی ست

وقتی هجوم گریه می افتد به جانِ من
در هر سلولم گویی صد ها موجِ زندانی ست

جغرافیای صورتم وقتی ترک دارد
حس میکنم این درز های رازِ پنهانی ست

↓
حس می کنم این نامه را وقتی که میخوانی
در رو به رویت دامنی اشکِ پشیمانی ست

↓
دنیای پیرامونِ من دنیای بیهوده ست
با این همه احساس من احساس انسانی ست...

ندارد آسمان غیر از تو چاره
که در زیر قدمهایت بباره

تو گفتی مالِ من میشی ؛ ولیکن !
خدا آن لحظه را زود تر بیاره .

کی درک می کنند مرا دارکوب ها !

نعمت الله پژمان — Fri, 04 Nov 2011 07:48:17 GMT

تقدیم به دوستان گلم که همواره با سبدِ مملو از محبت های روشن آمده اند و با دست های تهی بر گشته اند

---- 1 ----

با این که سال ها شده دیگر نمی پرم
تشویشِ چشم های تو جامانده در سرم

تشویش چشم های ترا سال ها شده
تقدیر من نوشته : به رویم نیاورم !

تقدیر من چو خار کنی تیشه می زند
بر باور شکسته ی بیدِ تناورم

وقتی که : ریشه های مرا تیشه های تو ...
جان از کمین غصه سلامت نمی برم

||
بگذار در تهاجم این درد بشکنم
من آخرین سلاله ی نسلِ کبوترم !!

---- 2 ----

امروز با تفاهمِ این چار چوب ها
انگار کشته اند مرا در غروب ها

مانندِ توت های جوانی که سالهاست
آزرده میکند مرا ضربِ چوب ها

دیروز داغدیدهء شمشیرها شدیم
امروز در تهاجم خونین توب ها

با تو مگر بگویم ازین دردها درخت !
کی درک میکنند مرا دارکوب ها !؟

||

یک روز می زنند مرا که : شراب تلخ !
یک روز می کشند مرا در جنوب ها !!

--- 3 ---

دارد برای آمدنت دیر می شود
دارد دل از نیامدنت سیر می شود

دارد تمامِ دخترکانِ درونِ من
در انتظارِ حلقه ی زر پیر می شود

دنیای من که لایتناهی درد هاست
بر پای پر ز آبله زنجیر می شود

وقتی به کوچه های سپیدِ نگاهِ من
مور سیاه - پیرهن انجیر می شود

باز آ که در معامله ی مرگ و زندگی
پای نفس درونِ گلو گیر می شود

دیگر تمام هستی من را صبوری ام
در خود فرو کشیده و تبخیر می شود

||
کم کم برای آمدنت دیر می شود
دارد ازین معامله دل تیر می شود...

--- 4 ---

دختر بدن سپید روشن و همیشه ماه
دامنت پر از گل و چادرت پر از گیاه

تا ترانه بر لبت ، یک دو بوسه می زند
گریه میدَوَد که : نه ؛ سینه می تپد که : آه !

وقتی می روی سفر با خودت مرا ببر
شاید آیدت به کار تکه ای شبِ سیاه

با قدیفه ی سپید با جلیقه ی سیاه
وه که می شوی قشنگ با بلوزِ راه راه

تو خودِ فرشته ای ، نه فرشته هیچ نیست
عاشق تو می کند گاه گاهی اشتباه

گرچه کوهِ محکمم ، با صلابت و بزرگ !
سنگریزه می شوم وقتی می کنی نگاه

||
دختر بدن سپید روشن و همیشه ماه
آسمان از آنِ تو سر بزن ولی به چاه !

--- 5 ---

دلم که می گیرد ، بهانه می گیرم
سرِ دو زانو را نشانه می گیرم

سرِ دو زانویم ، عصای دلتنگی ست
دمی که از بغضِ زمانه می گیرم

دلم که می گیرد ، ترانه می سازم
فغان و فریاد از ترانه می گیرم

به کوچه ی خوابم که پا نمی مانی
جنازه ی خود را به شانه می گیرم

چو قوی دلتنگی شبی که می میرم
از عالم و آدم کرانه می گیرم

کسی نمی فهمد منم نمی فهمم
دل از غمِ عشقت چرا نمی گیرم !؟

و اینکه :

بر روی بساطِ کهنه جان میدادم
همواره به پای این و آن میدادم

من بازیگر تئاتر غم ها بودم
یک صحنه ی زنده را نشان میدادم !

تا بهانه ی دیگر ...

|| پائیز ...||

نعمت الله پژمان — Mon, 26 Sep 2011 17:54:24 GMT

سرما در استخوان تنی گریه می کند
سرما برای مثلِ منی گریه می کند

سرما که نامِ دخترِ باغِ خزانی است
بر پاره های پیرهنی گریه می کند

وقتی که نا پدید شود برگ های پیر
جنگل برای کوه کنی گریه می کند

یکسو قطارِ سرخِ درختانِ دیر رس
یکسو کلاغ بی وطنی گریه می کند

||

پائیز وقتی تا وسط کوچه می رسد
می ایستد چو راهزنی...

گریه می کند!

دو غزل ...

نعمت الله پژمان — Mon, 26 Sep 2011 17:47:46 GMT

از یاد برده است گلم یار خویش را
جا مانده ای غریبِ گرفتارِ خویش را

از یاد برده مثلِ طبیبانِ بی وفا
در پرتگاهِ حادثه بیمار خویش را
...
دل باخته به همهمه ی دلنواز ها
از یاد برده زمزمه ی تارِ خویش را
||
یکجا نموده است مرا با لبِ زمین
چون شاعرِ جوان که سیگار خویش را ...
||
باید پناه/گاهِ دگر جستجو کنم
بر روی شانه ها ببرم دار خویش را

یا در هوای تازه دلی زندگی کنم ؛
یا تار های کنده ی گیتار خویش را ...

×××× 2 ××××

یک بار دیدمت پی در عاشقت شدم
دل رفت از پی تو دگر عاشقت شدم

...درکل مهار زندگی دست خودم نبود
دل رفت بی بهانه هدر عاشقت شدم

دل رفت تا کند همه ی زندگانی را
در لابلای مویت سفر ، عاشقت شدم

دل رفت تا فرو ببــرَد خارِ درد را
در آبنای دیده ی تر ، عاشقت شدم

||

یک بار دیدمت و دگر در هزاره ها
در متنِ خاک های گذر عاشقت شدم !