ابر گرفته دامنم دانه به دانه می چکم

از لبِ تارِ زندگی مثل ترانه می چکم

مثل غروب آتشین ، گوشه ی گیسو بر زمین

از کفِ بادِ مهرگان بر سر شانه می چکم

بعد زبانه می کشم جور بهانه می کشم

صبر نمی توانم و از درِ خانه می چکم

خانه به خانه می روم پشتِ نشانه می روم

بغض رها نمیکند مثلِ بهانه می چکم

منجی مهربانِ بمان ؛ طفره نرو بیا  بمان   

ورنه چو سارِ بی زبان از سر لانه می چکم